Dag lief Dankboek

Zoals wel meer mensen lees ik van zelfhulpboek naar zelfhulpboek. Vlak na de New York Times bestseller De edele kunst van not giving a f*ck van Mark Manson ontdekte ik het Dankboek van Ernst-Jan Pfauth. Pfauth gaat van hetzelfde idee uit als Manson, maar weet me in 4 simpele strategieën, in amper 50 bladzijden, helder uit te leggen waarom we moeten stoppen met meegaan in de prestatiemaatschappij en we beter kunnen streven naar dankbaarheid. Daarna biedt hij me zo’n 180 pagina’s aan lege ruimte om die dankbaarheid zelf in te vullen. Dat is wat anders dan het zelfhulpboek van Manson dat 222 pagina’s lang vergeefs probeert geen zelfhulpboek te zijn.
Continue reading →

Een nieuwe ochtendroutine

Het is zomervakantie, de zon schijnt, ik duik in de kast voor wat luchtigere kleding. Maar dan ontdek ik dat ik in geen enkele zomerbroek meer pas. De weegschaal, die al een tijdje stond te verstoffen onder het bed, geeft heel veel meer kilo’s aan dan ooit tevoren en ik zie mijn vetrollen en blubberbenen ineens zoals anderen die waarschijnlijk al eerder zagen. De naakte waarheid dringt zich aan me op: ik ben een te dikke versie van mezelf geworden. De aanmoedigingen uit mijn omgeving er iets aan te doen zijn ineens geen lastige vliegen om mijn hoofd, maar vuurvliegjes die me de weg wijzen. De weg naar sporten en afvallen.
Continue reading →

Jij en een andere persoon

Vanmiddag, liggend op de bank, opende ik voor de zoveelste keer dezelfde apps om te zien of er ergens iets nieuws was gebeurd. Instagram weigerde een nieuwe kookfoto te laten zien, Whatsapp had niets te melden en bij Wordfeud kwamen geen nieuwe woordjes door. Toch maar weer Facebook. Een van mijn vrienden had net een verse update geplaatst, eentje die ook grappig was, dus klikte ik op het duimpje. En toen stond daar “Jij en een andere persoon”. O gruwel, nu móest ik weten wie die post nog meer geliked had.
Continue reading →